Լաց էր լինում մարիկ Կըկուն,
երբ սարի գլխից Արծիվը տեսավ նրա վիշտը։
Թռավ անտառ, գտավ Աղվեսին
ու քշեց հեռու սարերից։

Այդ օրվանից Աղվեսը չերևաց,
իսկ սարում ասում էին՝
չարը վերջ ունի,
թեկուզ ուշ։

Կըկուն էլ ամեն գարուն
երգեց՝ հավատալով արդարությանը։